POWRÓT

Długo nie pisałem. Bardzo długo. Ale już jestem. Po prawie trzytygodniowym pobycie w Afganistanie chciałem chwile odpocząć. Komputer, bagaże, torby, kable, kasety rzuciłem w kąt i przez trzy dni nie robiłem nic. No, poza małymi domowymi obowiązkami. Miałem chwilę by pomyśleć o tym co widziałem tam a co widzę z mojego balkonu. Mogłem porównać.

To niesamowite, że niecałe sześć godzin lotu samolotem może  przenosić człowieka w inny świat. Gorszy? My mamy możliwość porównania. Dla Nich nasza rzeczywistość jest zupełnie czymś nieznanym. Patrzyłem z balkonu na bawiące się pod blokiem dzieci. Ubrane w kolorowe spodnie, czapki chroniące od słońca. I wracałem do zdjęć. Tam też dzieci bawią się pod domem. Ale o czapce, czystym ubraniu, wodzie w której mogłyby umyć ręce nikt nawet nie myśli. Bawią się w piasku, glinie. Wyglądają na szczęśliwe. Jeszcze bardziej cieszy ich widok białego człowieka z aparatem fotograficznym w ręku. Stają wtedy na baczność i nienaturalnie prężą się przed obiektywem. Niesamowite. Niektóre uciekają, nie wiedzą co to aparat czy kamera.
Widziałem ludzi siedzących całymi dniami na ulicach. Siedzących pod domami, w których był tylko piach i gruz. Jedni odbudowywali zniszczone lepianki inni budowali nowe. Jeszcze inni czekali na jakąkolwiek pomoc. Najbardziej cieszy ich fakt, że mogą dostać butelkę wody. Ale jeszcze bardziej gdy żołnierze zaczynają budować studnie. To rzeczywiście towar deficytowy. Podobnie jak opatrunki i podstawowe leki.
Wiem, że być może piszę nieskładnie. Wrzucam myśli, które właśnie przyszły mi do głowy. Taki mały nieład po powrocie do naszego ładu.
Obiecuję! Więcej wkrótce. Choć od czego mam zacząć – sam nie wiem…

Pozdrawiam
PRosiecki