BLOGI

Film przez ponad dwie godziny nawet przez chwilę nie nudzi - akcja zmienia się niczym poglądy naszych polityków. Kidawa-Błoński, kreśląc – wydawałoby się banalną – historię leciwego pana, który zakochuje się w o wiele młodszej pani, uświadamia nam, co dla ludzi wolnomyślnych, oznaczało życie w PRL-u. Pokazuje, jak najważniejsze uczucia – miłość, przyjaźń, zaufanie - sprowadzano do podpisu na świstku papieru: tak, zobowiązuję się donosić.

„Różyczka” ma w tle prawdziwe losy polskiego pisarza i eseisty Pawła Jasienicy. – Chciałem znaleźć i opisać ciekawą historię z tamtych lat – mówił reżyser na pokazie przedpremierowym. Opisał, choć zakończył inaczej, niż zdarzyło się w rzeczywistości. Nie ma to jednak znaczenia. Tak samo jak nie ma znaczenia, czy kapela WCK z filmu „Wszystko, co kocham” Jacka Borcucha naprawdę istniała. Ważne, że powstają filmy, które bez przesadnej, wajdowskiej egzaltacji ukazują naszą historię. Nawet tę najsmutniejszą.

Bo jak mawiał Cyceron, którego cytuje w filmie Seweryn: „kto nie zna historii, ten jest zawsze dzieckiem”.

Sosnowski