BLOGI

Zniknęła już bardzo dawno „Warszawska” na Mokotowskiej, zniknęła „Poziomka” na Miodowej, jak zaraz jeszcze szlag trafi „Lotos”, to już pozostaną tylko snobujące się na prawdziwe speluny pawilony na tyłach Nowego Światu. A prawdziwych spelun coraz mniej. Na przykład wspomniana „Boryna”. Mój ulubiony lokal, w którym spotykaliśmy się z przyjaciółmi co czwartek, od dziesięciu lat. Siedzieliśmy tam nieraz sami, do późnej nocy. Znaliśmy panie za barem, panie za barem znały nas. Mieliśmy nawet własne, podpisane kufle. Przeżyliśmy pierwszy remont, gdy peerelowskie kilimy zostały zastąpione przez design z lat dziewięćdziesiątych, czyli kremowe kafelki i metalowe krzesła, a na górze pojawiły się czerwone plusze. Przeżyliśmy zniknięcie z menu deseru Corso (i tak nikt go nigdy nie tknął), przeżyliśmy nawet ostatnią podwyżkę ceny Królewskiego z 5,50 na 6 złotych. I tylko Boryna nie przeżył(a). W połowie grudnia na drzwiach zawisła kartka „Awaria”, a potem już nic się nie działo. Kartka zniknęła, za drzwiami widać było rosnący stos korespondencji. Smętnie uchylone okno na górze mroziło ciepłe wnętrze. A przecież zwykle było zabite gwoździami – więc musiało dojść do wydarzeń nieprzewidzianych, do błyskawicznej ewakuacji, do lokalnego końca świata! Czy ktoś coś wie? Słyszał? Telefon milczy. Można jeszcze mieć nadzieję na lepsze dni? No i gdzie tu w tej stolicy chodzić do prawdziwej spelunki, gdzie nikt nie patrzy na godziny otwarcia, gdzie z obsługą człowiek rozumie się w lot, gdzie nigdy go nie natną? No pytam się – gdzie?